Missti 20 kíló fyrir brúðkaupið! ....

.... en hvað gerðist svo? .. 

Afsakið, titillinn er villandi - en ekki svo ósennilegur eða hvað? -

Það er oft fyrir sólarlandaferðirnar og stóru dagana sem við grennum okkur.  Flestir vilja líta vel út á brúðkaupsdaginn og á ströndinni.  En af hverju ekki alla daga? - Hvað ef að lífið er einn stanslaus brúðkaupsdagur og sólarlandaferð?

Hvað ef að einhver hringdi í okkur í dag og segði;"Heyrðu ég ætla að bjóða þér til Tenerife eftir viku" .. myndum við þá ekki naga okkur í handarbakið (eða handarkrikana eins og Bibba á Brávallagötunni orðaði það?). -  Fyrsta hugsunin væri ekki "Oh, en yndislegt, mig langar svo í sólina" - heldur úps, ég sem ætlaði að vera búin/n að komast í form áður en ég færi aftur á ströndina. - 

Hvernig væri að byrja bara á hugsuninni að þú sért nú þegar "Ofurkroppur" - Ofurkroppur sem elskar sig voða heitt. -

Að elska sig er ekki að beita sig ofbeldi með mat, eins og Guðni Gunnarsson bendir svo réttilega á í pistli sínum. - 

Að elska sig er einmitt að koma fram við líkama sinn af virðingu, ekki næra hann á rusli, ef næringu skyldi kalla. -   Guðni telur upp ýmsa matvöru sem gott sé að sleppa, því hún sé okkur vond. - En takið eftir að þó hann telji upp kaffi,  drekkur hann samt tvo bolla á dag.  Það er dæmi um hinn gullna meðalveg, - ef við treystum okkur til að feta hann,  þá endilega gera það. -  En ef við treystum okkur ekki t.d. hvað varðar sælgæti (einu sinni smakkað getur ekki hætt) - þá er betra að láta það alveg vera. -  Vera heiðarleg við okkur sjálf.  Viðurkenna að við ráðum ekki við það! .. 

Í námskeiðunum mínum "Í kjörþyngd með kærleika"  legg ég áherslu á að vinna með orsök, sem er yfirleitt falin í tilfinningum, tilfinningum sem leiða til fíknar, en það þarf að sjálfsögðu líka að vinna með afleiðingar. - Orsökina fyrir því að við borðum það sem við viljum ekki borða, orsökina fyrir ofbeldinu gegn eigin líkama. - 

Ein tilgátan er að við borðum til að deyfa eða flýja tilfinningar,  borðum til að flýja það að horfast í augu við okkur sjálf. - En það má kalla það eina tegund fjarverufíknar (en það er orð sem Guðni notar líka). 

Gott dæmi um slíkt finnst í myndinni "Steiktir grænir tómatar" - þar sem frúnni líður illa,  en nær að fá sjálfstraust og vilja til að standa með sjálfri sér í gegnum það að ræða við aldraða konu á hjúkrunarheimili, þar sem hún fær útrás fyrir eigin tilfinningar í gegnum sögu þeirrar gömlu. 

  Frústreraða frúin var búin að reyna að ná athygli eiginmannsins með ýmsu móti, með því að geðjast honum, með því að vefja sig í cellophane (frekar fyndið) - en það var einmitt þegar hún fór að sinna sjálfri sér og standa með sjálfri sér,  virða sig og elska,  sem hann fór að veita henni athygli aftur. 

Hvernig er svo hægt að fara að lifa í stöðugri farsæld eða velgengni? -  Hið fyrsta og mikilvægasta markmið hverrar manneskju ætti að vera að vera viðstödd sjálfa sig (be present)! -  Það er ýmislegt sem við þurfum að skoða og svo sleppa - við þurfum að sjá sársaukann til að breyta, segir Geneen Roth,  höfundur bókarinnar "Women Food and God, an Unexpected Path to almost everything." 

Sjáum okkur sem einstakling á göngu að sjálfum okkur, markmiðið eða sýnin erum við sjálf, kjarni okkar - hjarta okkar. -  

Það sem heldur aftur af okkur og við þurfum að sjá og svo sleppa hendinni af er: 

Skömm-ótti-kvíði-reiði-dómharka-efi-gremja-lygar-.... o.s.frv.

Skömmin er þeirrar gerðar, að við skömmumst okkar fyrir okkur sjálf og við upplifum að við erum ekki verðmæt, - það getur vel verið að við höfum einhvern tímann og kannski oft gert eitthvað sem við skömmumst okkar fyrir, en það hjálpar hvorki okkur né öðrum - gerir ekki gagn - aðeins ógagn. 

Ef við gerum mistök, ef við gerum eitthvað af okkur, þá skulum við fyrirgefa okkur og halda áfram og gera ekki sömu mistökin aftur. -

Gremja - er eitthvað sem við getum alið með okkur, annað hvort í eigin garð eða í garð annarra. Við vökvum þessa gremju og hún vex og dafnar innra með okkur, - hún skaðar hvern? .... okkur og engan annan. - Sama gildir um svo margt af þessum neikvæðu tilfinningum.  Ef við vökvum þær, ölum þær við brjóst okkar, verða þær hluti af okkur. - 

Það sem styður við göngu okkar og kemur okkur áfram er: 

Kærleikur-ást-þakklæti-samhygð-trú-von-hugrekki-heiðarleiki-fyrirgefning ... o.s.frv.

Hugrekkið sem ég er að benda á hér er ekki hugrekki riddarans sem berst við drekann, heldur hið hversdagslega hugrekki sem felst í því að þora að tala upp, þora að vera við sjálf og fella hlutverkagrímur,  tjá okkur frá hjartanu.  Tala við fólkið sem við erum að gremjast út í, í staðinn fyrir að liggja andvaka og hugsa til þess og láta oft byggjast upp hnúta sem fara bara stækkandi (og sem við förum e.t.v. að deyfa með mat). - 

Það er miklu betra að næra hið jákvæða:  ást, samhygð, trú, von o.s.frv. heldur en það sem á undan er talið.

Leiðin er því að gera sér grein fyrir tilfinningum sínum, sortéra þær, velja og hafna. 

En fyrst og fremst VELJA SIG EN EKKI HAFNA SÉR. 

Næst þegar þegar við erum í vorkunnseminni, - æ lífið er hvort sem er svo leiðinlegt,  það skiptir engu máli hvað ég borða, öllum er sama um mig, blah, blah, blah... eða hvað það er sem kemur upp í hugann, -  mundu eftir ofurkroppnum ÞÉR, - dásamlegu þér sem ert að hlaupa um í öldum lífsins, og taka þátt í brúðkaupinu á hverjum degi.  - Ekki þá, þegar .... heldur NÚNA .. 

Þú ert komin/n hingað, - eins og Eckhart Tolle segir, allar þínar ákvarðanir eru rétar, því að þær leiddu þig hingað,  þar sem þú ert stödd/staddur núna - og núna ertu í meðvitund. -  Sum okkar velja löngu leiðina og miklar krókaleiðir,  en við komumst alltaf i NÚIÐ. -  Það er alltaf tækifæri til að breyta. - 

EKKI endilega FARA Í ÁTAK ... Átak getur verið erfiði og skyndilausn, - það er ekkert erfitt að breyta ef breytingin er gerð hægt og meðvitað og hún kemur innan frá.  Klippa út vonda siði og skipta þeim út fyrir góða. 

Ekkert "Ég Á að gera" .. heldur "Mig langar að gera" 

Hvað vil ég? 

Hvað á ég skilið? 

Hvað eiga þeir sem eru í kringum mig skiliið? 

Ekki burðast með útrunnar hugsanir um okkur, - einhver sagði einhvern tímann eitt eða annað við okkur sem særði, það er útrunnið og við eigum ekki að viðhalda útrunnum og gallsúrum hugsunum. - 

Ekki heldur segja; "Oh, ég gat þetta ekki þá, hvers vegna ætti ég að geta þetta núna" .. - af hverju ekki? -  Vegna þess að þá var þá og nú er núna og þá er útrunnið... 

Hvort sem við höfum verið í innri baráttu í sambandi við mat eða aðra "fjarverufíkn" - þá virkar þetta allt eins. - 

Hvað ef að þú blómstrar, skyggir það á hin blómin? ---- Nei, það er sko andrými fyrir okkur öll að blómstra! .. 

Hamingja og sátt er smitandi ...  Hamingjan og sáttin er núna ..  ert þú tilbúin að gera litlar breytingar til að bæta líf þitt? ...  þú þarft ekki að burðast með stein þráhyggjunnar upp fjallið, slepptu honum ... og gangtu frjáls.. 

Nú er tækifærið okkar;  Árið 2012 er ár breytinganna. - 

Við berjum okkur ekki til gleði, skömmum okkur ekki til samþykkis - heldur þurfum við að fara að elska okkur nógu mikið til að vilja aðeins það besta, bæði fyrir líkama og sál - lifa í heiðarleika og hversdagslegu hugrekki! .. 

Biskups- og forsetaambáttin

Ég útskrifaðist með embættispróf í guðfræði í febrúar 2003, og í framhaldi af því fór ég í starfsþjálfun undir handleiðslu sr.  Jóns Helga Þórarinssonar í Langholtskirkju annars vegar og sr. Jóhönnu Sigmarsdóttur á Eiðum hins vegar.  Upp úr því fékk ég það sem kallað er embættisgengi, sem þýðir að ég get sótt um brauð og jafnvel bakarí eins og biskupsembætti.  En það skal tekið fram að það er ekki á dagskrá, a.m.k. ekki í næstu framtíð. - En þessi umræða kom upp á Facebook, þ.e.a.s. ég var spurð hvort ég mætti bjóða mig fram, og einn af frambjóðendunum, fv. fræðari minn og kennari í guðfræðideild, og vígslubiskup í Skálholti, sr. Kristján Valur Ingólfsson,  brást skjótt og vel við og svaraði því til að ég væri gjaldgeng til framboðs. 

Hér má sjá þráðinn: 

Ég skrifaði s.s. á vegginn minn: 

 Þrjú biskupsefni hafa stigið fram; Sérarnir: Kristjan Valur Ingolfsson, Sigríður Guðmarsdóttir, Sigurdur Arni Thordarson. Spurning hvort þau ættu ekki bara að taka þetta að sér sem eitt. Faðir, sonur og heilög önd? Þríeinn biskup ;-)LikeUnlike · · Share

• Gunnar Jóhannes Gunnarsson, Anna Ragna Magnúsardóttir and 5 others like this.
• • Ragnheiður Hilmarsdóttir hver á að vera öndin ?January 20 at 12:34pm · LikeUnlike
  • Katrin Snaeholm Baldursdottir Ha ha ha!January 20 at 12:36pm · LikeUnlike
  • Jóhanna Magnúsdóttir Heilög önd er að sjálfsögðu kvenkyns mynd hins heilaga anda. - Sbr. "Þig lofar faðir líf og önd, þín líkn oss alla styður" - og "Önd mín lofar Drottinn" ... ekkert brabra hér ;-) .. en auðvitað er þetta svona léttur föstudagshúmor og orðaleikur ;-) ..January 20 at 12:42pm · LikeUnlike
  • Jóhanna Magnúsdóttir Þið verður sjálf að raða í hlutverk! ..January 20 at 12:44pm · LikeUnlike
  • Ragnheiður Hilmarsdóttir mér fannst hitt skemmtilegra ! upp upp mín önd og svo framvegis....ég bíð enn eftir frambjóðanda sem mig langar verulega í en á meðan er Sigríður efst í mínum hug, verst að ég má ekkert kjósaJanuary 20 at 12:48pm · UnlikeLike · 1
  • Jóhanna Magnúsdóttir endur eru líka yndislegar ;-) ´..January 20 at 1:01pm · LikeUnlike
  • Þórólfur Hilbert Þorbjargarson En Jóhanna ert þú ekki gjaldgeng sem biskupsframbjóðandi?January 20 at 3:25pm · LikeUnlike
  • Kristjan Valur Ingolfsson Það er best að ég svari þessu! Hver sá einstaklingur sem hefur embættisgengi til prestsþjónustu í þjóðkirkjunni getur boðið sig fram til biskups.Sem gamall kennari Jóhönnu og umsjónarmaður með menntun prestnema er mér ljúft að votta að það er ekkert í vegi fyrir því að Jóhanna Magnúsdóttir gefi kost á sér í kjöri til biskups.January 20 at 3:31pm · UnlikeLike · 5
  • Sigurdur Arni Thordarson Lýst best á upprunatillögu Jóhönnu.January 20 at 3:43pm · UnlikeLike · 1
  • Þórólfur Hilbert Þorbjargarson ‎Anna Sigríður Pálsdóttir vona að hún bjóði sig framJanuary 20 at 4:23pm · UnlikeLike · 3
  • Sigríður Guðmarsdóttir Ég skal vera öndin! Sigurður og Kristján Valur geta slegist um það hver feðra hinn.January 20 at 10:12pm · UnlikeLike · 3
  • Gunnar Jóhannes Gunnarsson Úr því að farið er að tala um endur og töluna þrjá dettur mér ekkert annað í hug en Rip, Rap og Rup!January 20 at 10:22pm · UnlikeLike · 1

Það vantar ekki húmorinn í biskupsefninn og nærstadda ;-)

Vinur minn spurði þá spurningar sem mér hafði ekki dottið í hug; "Máttu kjósa" - en það má ég nefnilega ekki, - fékk það staðfest í morgun, þegar ég sá að kollegi minn, Bjarni Randver Sigurvinsson,  hafði sett það á vegginn sinn; að hann einmitt mætti bjóða sig fram en ekki kjósa, og þar sem hann er alltaf nákvæmur lét hann reglugerðina fylgja með! (Hann tók reyndar líka fram að það væri ekki, og reyndar aldrei á áætlun hjá sér að bjóða sig fram til biskups)

Svo við guðræðingar með embættisgengi (ekki fólk með BA í guðfræði) mættum bjóða okkur fram en ekki kjósa okkur sjálf! .. Það eru skrítnar reglur í raun. (já, já, smellið á þar sem stendur reglur og þar er hægt að lesa þær).

Í framhaldi af þessu er gott að íhuga biskupsembættið, en ég man hvað mikið var klifað á því í guðfræðideildinni að orðið embætti kæmi af orðinu ambátt.  Prestshjónin Jóna Hrönn Bolladóttir og Bjarni Karlsson taka þetta fyrir í pistli sínum, og eftirfarandi er klippt og límt frá þeim:  

"Oft er við heyrum hugtakið embætti þá tengjum við það valdi, en sé hugtakið skoðað kemur í ljós að embætti er dregið af orðinu ambátt. Á það hefur og verið bent að í okkar málvenju höfum við nefnt æðstu menn ríkisins ráðherra en á enskri tungu er talað um þjóna, "ministers", til að nefna sama hlutverk.

Af guðspjöllunum má ráða að í augum Jesú hlaut embætti ætíð að vera ambáttarþjónusta. Er vinir hans mátust á um völd sín þá mælti hann eitt sinn: „Þið vitið að þeir sem teljast ráða fyrir þjóðum drottna yfir þeim og höfðingjar þeirra láta menn kenna á valdi sínu. En eigi sé svo meðal ykkar heldur sé sá sem mikill vill verða meðal ykkar þjónn ykkar. Og sá er vill fremstur vera meðal ykkar sé allra þræll. Því að Mannssonurinn er ekki kominn til þess að láta þjóna sér heldur til að þjóna og gefa líf sitt til lausnargjalds fyrir alla." (Mark 10. 43-45)" Hægt er að lesa pistilinn "Embætti og almannaheill"  í heild ef smellt er HÉR

Lykilatriði í þjónustu embættismanna, hvort sem er um forseta, ráðherra, presta eða biskup að ræða er því auðmýkt og þjónustulund. Einhvern veginn finnst mér eins og við höfum svolítið týnt upprunanum hvað þetta varðar,  eða hvernig koma til dæmis embætti forseta og biskupa ykkur fyrir sjónir? ...  

 

 

 

Er Hómer Simpson þín innri rödd?

"No matter how good you are at something,
there's always about a million people better
than you."
          Homer Simpson

Ef við tileinkuðum okkur hugarfar SImpson´s þá værum við eflaust stödd eins og hann. Ein stærsta gleðin fælist í þvíi að borða kleinuhringi og drekka bjór! 

Ég man eftir því í Yogatíma einu sinni, þegar ég var að skammast mín fyrir stirðleika minn og horfði á allar fimu konurnar í kringum mig, - að leiðbeinandinn sagði þessi orð "Ekki bera ykkur saman við hinar konurnar, samanburður er helvíti" ..  

Mér fannast þetta full djúpt í árinni tekið, en mér fannst þetta mjög gott og skildi nákvæmlega hvað hún átti við. -  Ég fór því bara að einbeita mér að sjálfri mér, en hætti að hugsa um hinar! 

Það var ákveðið frelsi. 

Það getur verið heftandi að hugsa eins og Hómer, - og á maður þá ekki bara að leggjast út af uppí sófa úr því að milljón manns eru betri í einhverju? 

Skiptir það mig máli í raun? - Er ég nokkuð í samkeppni? -  Hvað ef að allir sem hafa náð árangri hugsuðu eins og Hómer,  hefðu þeir farið af stað? 

Eina takmarkið okkar er að vera besta eintakið af okkur sjálfum, það er það sem við getum gert. Og það mun örugglega koma okkur á óvart hvað við erum æðisleg þegar að við erum farin að gera okkar besta og vera okkar bestu. 

Við gerum það með því að vera heiðarleg, hugrökk og heil  - það koma þrjú há út úr þessu  .. helvíti er reyndar líka með hái - en þar höfum við val.  

Veljum okkar Há! .. 

Ef við förum aldrei af stað, vegna þess að við trúum að við séum ekki best, komumst við aldrei að því hversu góð við erum!   Við þurfum að prófa okkur áfram,  læra af mistökum og reynslu. Ef við gerum mistök (klúðrum) að fyrirgefa okkur og halda áfram,  einu alvarlegu mistökin okkar væru að gefast upp eða halda ekki áfram, við þurfum ekki að vera fullkomin til að halda áfram, ef svo væri myndu allir gefast upp.

Eða eins og Wes Hopper orðar þetta:

Don't take advice from losers like
Homer Simpson. Especially your
internal Homer.

 

Hvað þarf kona? ..

 Karlmenn segja stundum að erfitt sé að skilja konur.

Ég get ekki alhæft fyrir allar konur, en ég hef hlustað á nógu margar til að heyra að það er margt sameiginlegt sem konur sakna frá mökum sínum. 

Við erum flest þannig gerð að við þurfum athygli.  Sem starfsmenn þurfum við athygli atvinnurekandans, hrós og endurgjöf. -  Sem börn þurfum við athygli - og vissulega sem fullorðin þurfum við athygli. 

Ég hef lesið í fræðiritum að jákvæð athygli sé best, neikvæð í öðru sæti og engin athygli verst, - enda kemur það út sem áhugaleysi eða afskiptaleysi. - 

Kona sem ekki fær athygli, er afskipt - fær ekki þá næringu úr sambandinu sem hún þarfnast. 

Við gætum auðvitað sagt núna; "kona með mikið sjálfstraust, á að vita að hún er elskuð, er falleg, kynþokkafull, falleg með nýju klippinguna - flott í ballkjólnum ... eða bara nakin". -  En þegar makinn segir ekki neitt,  þegir þunnu hljóði, þá fer hún að hugsa sitt." -  

Í raun hlýtur þetta að gilda í báðar áttir - en samt virðist konan þurfa meira á því að halda að fá hrós, hvatningu, aðdáun? -  Eða hvað? -  Kannski þurfum við þess öll. 

Ég veit bara að sumar konur kvarta mikið yfir að mennirnir þeirra taki ekki eftir þegar þær gera breytingar,  og hvísla sjaldan ef nokkurn tímann einhverju fallegu um þær í eyru þeirra. - Hvað þá að koma "surprise" með eina rós inn í hversdaginn.   Nógu mikið röfla sumir um að láta ekki blómaframleiðendur stýra sér í kaupunum! .. 

Samband tveggja einstaklinga er að gefa og þiggja á víxl.  Vissulega þarf það að koma af einlægni og löngun til að gefa.  Sumir karlmenn tala um að það besta við kynlífið sé að gefa konunni nógu mikla nautn. -  Þeir fatta kannski ekki alveg að nautnin hjá konunni verður mun meiri, ef að hún er andleg líka en ekki bara líkamleg.  Ef að dagurinn hefur verið góður, - þau hafa tekið langan tíma í kvöldmatinn,  fengið sér kvöldgöngu og rabbað um hluti sem skipta hana máli.  Hann hefur strokið lokkinn frá auganu á henni og sýnt henni á einn eða annan hátt að hann elskaði hana. - 

Það er ekki til töfraformúla fyrir ástinni.  Eitthvað "bling" þarf að vera á milli fólks, - en falleg samskipti,  gagnkvæmt dekur,  gagnkvæm athygli - hjálpar alveg örugglega. - 

Kona þarf að finna það og heyra að hún er metin,  og þar skiptir allur pakkinn máli. -

Eins og ég sagði í upphafi - þá þarf þetta ekki að gilda um allar konur,  en þetta er það sem ég hef sjálf upplifað og það sem ég hef heyrt í kringum mig. -  Og - eflaust er það gagnkvæmt.

Grunnurinn er - eins og alltaf - að við séum heiðarleg, einlæg og við sjálf  og tjáum okkur af hugrekki ;-) 

Í gær skrifaði ég á Facebook "I am as hot as I feel" - og var það í tilefni þess að verið var að bera saman grannar konur og þéttari. - Ég er ekki hrifin af samanburði, hver og ein kona þarf að finna hvernig henni líður með sjálfri sér og upplifa sig örugga" .. Það er auðvitað takmarkið, - að þurfa ekki að heyra það utan frá,  hvort sem það er frá maka eða öðrum. - En staðan er sú að við erum áhrifagjörn, þurfum pepp, hrós og samþykki. -  Þar til við erum 100% búin að samþykkja okkur sjálf .. þurfum við samþykki, hrós, endurgjöf makans ... og hver hefur svo sem 100%  samþykkt sig sjálf/ur? ..

Jæja, - þetta var s.s. mánudagspistilinn, hugleiðing dagsins! 

 

 

 

 

"Að elska og vera elskuð" ....

Hvaða tilefni þurfum við til að við höfum samband við þau sem við elskum eða þykir vænt um og segjum "Ég elska þig" - líka ef okkur er tamara að segja:  "Mér þykir vænt um þig?" - 

Eða kannski bara að hafa samband yfir höfuð ..  ?

Ég þekki fáa, eða reyndar enga foreldra sem elska ekki börnin sín,  en það er íhugunarefni hversu oft við látum þau vita. Hvað þá vini okkar og ættingja. 

Allir þurfa á athygli að halda. 

Ég missti vinkonu mína, Unni Vilhelmsdóttur, í janúar 2008,  en í dag, 22. janúar 2012, hefði hún orðið fimmtíu ára.  Ég hugsa oft til Unnar - en í gær hringdi Gunna G.,  úr saumó, og stakk upp á því að við fengjum okkur göngu á Álftanesi, út frá Garðakirkjugarði þar sem leiði hennar er,  og minntumst hennar saman, og kæmum jafnframt með kaffi á brúsa og e.t.v. eitthvað að maula og myndum enda við leiðið hennar. 

Ég er þakklát henni, og þeim í saumó fyrir að taka af skarið og hlakka til að ganga með þeim, enda er þetta algjörlega í anda Unnar. 

Þegar krabbameinið tók sig upp aftur eftir langan dvala, - þá stakk hún upp á því að til að við í saumó hittumst oftar,  að ganga jafnvel vikulega (en fyrirmyndina hafði hún frá tengdamóður sinni)  - og það gerðum við, og það hvernig sem viðraði! -  Alltaf mætti Unnur á meðan heilsa leyfði,  og á tímabili voru mjög reglulegar göngur og oftast gengum við Elliðárdalinn.  Fjöldinn var allt frá því að vera tvær upp í sjö, eða eins margar og voru í saumó. -  

Nú erum við sex og höfum haldið göngunni, þó að oft líði langt á milli endurvekjum við þetta reglulega.  Það er gott að ganga og tala,  út úr því fáum við hreyfingu, útiveru og ekki síst samveruna - sem er eiginlega það besta.  Elliðaárdalurinn er nýr í hvert sinn, eftir árstíð og veðri - og fyrir mér verður hann aldrei leiðigjarn, enda búin að ganga þar oftar en ég fæ tölu á komið. 

Í gærkvöldi fór ég í smá nostalgíu kast, rifjaði upp unglingsárin - en við kynntumst þegar við vorum aðeins tólf/þrettán ára gamlar og smullum strax saman sem bestu vinkonur. Báðar sérvitrar og svolítið "öðruvísi."  Það var eins og að fara í gegnum kvikmynd að horfa til baka, gamlar minningar kviknuðu ein af annarri, frá Fellaskóla, Hólabrekkuskóla, Fjölbraut í Breiðholti,  vinnunni hjá Verkamannabústöðunum, Jazzballettinn, Fjalakötturinn, Bæjarútgerðin, sjoppan á Halló, Sigtún, .. Glasgow ..  Okkur leiddist ekki. 

Við Unnur fjarlægðumst aldrei andlega, þó að við hittumst ekki eins oft þegar við vorum komnar vel yfir tvítugt og vorum báðar komnar með okkar heimili og farnar að sinna börnum, mökum og búi. - Reyndar eignuðumst við börn á sama ári, 1986,  ég tvíburana mína Jóhönnu Völu og Þórarin Ágúst og hún Gunnar Má, og það var svolítið "fyndið" að einhvern tímann miklu fyrr,  höfðum við ákveðið að eiga barn á sama ári, en Gunnar Már var fæddur í ágúst og tvíburarnir mínir í september, og það voru sko ENGIN samráð þar um  ..Við áttum skemmtilegar stundir m.a. á Hressó,  með börnin í barnavögnunum og seinna þar sem þau tengdust og mættum t.d. í barnaafmælin. - 

Á dánarbeði hennar ákváðum við líka, báðar flæðandi í tárum - að við yrðum alltaf saman.  (þrátt fyrir að hún væri töffari fram á síðasta dag, og hún kallaði veikindi sín "andskotans vesen"..)  

Síðla í janúar 2008 dreymdi mig svo að hún kom og faðmaði mig þéttingsfast - og ég kvaddi hana með þeirri fullvissu að það sem við hefðum ákveðið væri rétt,  hún væri aldrei langt undan.  Um morguninn fékk ég svo símtal um að hún væri farin. 

Í upprifjuninni í gærkvöldi spilaði ég píanótónlist, þá sem Unnur spilaði - og það sem mér fannst minna mig á hana.  - Eftirfarandi lag eftir Debussy, finnst mér ótrúlega fallegt: 

 

Unnur var mest í klassíkinni og jazz sem fullorðin kona, - en ég fylgdist ekki eins náið með tónlistarsmekk hennar og þegar við vorum yngri. En sem unglingur hélt hún upp á Stevie Wonder, og ég hlustaði á lagið "I just called to say I love you"  .. 

Ég hafði reyndar aldrei hugsað út í textann - en í honum eru þessi stórkostlegu skilaboð; Að hafa samband við okkar nánustu í hversdeginum, eða bara til að segja þeim að við elskum þau, eða þyki vænt um þau. 

Það þarf ekki tilefni til, það þarf ekkert sérstakt að vera að gerast - það er bara nóg tilefni í sjálfu sér að láta vita hvernig okkur líður gagnvart vinum eða ættingjum. -  Stundum er líka bara of seint að bíða eftir afmælisdegi, hátíð eða útskrift.  Það er líka mikilvægt að segja börnunum okkar að við elskum þau, eða séum stolt af þeim,  jafnvel þó þau vinni ekki verðlaun í íþróttakeppnum eða fái háar einkunnir í skóla. -  Líka að þau séu falleg, eins og þau eru,  það er m.a.  forvörnin gegn því að þau leiti sér viðurkenningar í að breyta útliti sínu.  Þau eru sæt, með úfið hár -með stírurnar í augunum, með bumbu og með rass. 

Ég minnist Unnar vinkonu minnar og heiðra hana á afmælisdaginn, en hún veit að ég hugsa svo sannarlega til hennar aðra daga, - og segi bara:  "Ég elska þig" .. hvort sem það er sérstakt tilefni eða ekki.

Það er aldrei EKKI tilefni til að láta þá sem við elskum bæði finna það og/eða segja það. 

En Stevie Wonder orðar það svona: 

No New Year's Day to celebrate
No chocolate covered candy hearts to give away
No first of spring
No song to sing
In fact here's just another ordinary day

No April rain
No flowers bloom
No wedding Saturday within the month of June
But what it is, is something true
Made up of these three words that I must say to you

I just called to say I love you
I just called to say how much I care
I just called to say I love you
And I mean it from the bottom of my heart

No summer's high
No warm July
No harvest moon to light one tender August night
No autumn breeze
No falling leaves
Not even time for birds to fly to southern skies
No Libra sun
No Halloween
No giving thanks to all the Christmas joy you bring
But what it is, though old so new
To fill your heart like no three words could ever do

I just called to say I love you
I just called to say how much I care, I do
I just called to say I love you
And I mean it from the bottom of my heart

 

 Lífsfyllingin kemur af þessum orðum og að elska og vera elskuð er það mikilvægasta sem við lærum. -  

AÐ ELSKA ER AÐ LIFA .. 

Unnur var mikið elskuð, af foreldrum, systkinum, syni, vinum, vinkonum, af fjölskyldu allri - og af Sveini sínum, sem hún giftist svo eftirminnilega í júní  2006,  og hún elskaði líka mikið. 

Jesús sagði: "Ég lifi og þér munuð lifa" - því trúi ég frá dýpstu hjartarótum, eins og því að elskan hverfur aldrei. - 

Reykjandi umhverfisverndarsinnar ...

Við erum gjörn að benda í allar áttir,  horfa út á við og dæma heiminn.

Uss,  verið að eitra! -  mengun þarna ..

Fuss, ofbeldi ..

Skamm - vonska í gangi ..

Dómharka - uss,  fólk er fífl ..

Ef við nú snúum þessu við og leyfum heiminum að horfa á okkur.  Hvernig komum við fram við okkur?

Eitur?  - Erum við að reykja?  Erum við að fóðra okkur með næringu sem veikir jarðveginn?  Erum við að menga okkur sjálf?

Ofbeldi?  - Erum við að tala niður til okkar?  Erum við að gera lítið úr sjálfum okkur,  sýnum við okkur vantraust,  getum við ekki elskað okkur né virt? ..  Er það uppbyggilegt fyrir "heiminn" ..  Erum við að næra okkur með verstu fyrirsögnunum í DV eða með að lesa skítkastið í kommentakerfinu?  Erum við að sökkva okkur í ofbeldismyndir? - Á móti ofbeldi en næra okkur á ofbeldi?

Skamm?  - Erum við að skammast okkar fyrir okkur sjálf? - Viljum við ekki fyrirgefa sjálfum okkur? Erum við að horfa á raunveruleikaþætti þar sem gert er lítið úr tilfinningum fólks, - njótum við þess að sjá það eða hvaða þörf er það? .. (Bachelor/Bachelorette) ..  

Dómharka?  Erum við að dæma okkur hart - og hvað hefur það upp á sig, gerir það okkur fullkomin?

---

Hvað erum við að bjóða okkur sjálfum upp á bæði í andlegri og líkamlegri næringu, hvað ef að þú ert heimurinn?  Hvað ef að ég er heimurinn?

Hvernig viljum við umgangast jörðina og andrúmsloftið? ..

Til að breyta heiminum þurfum við að byrja á okkur sjálfum -  meðvitundarbylting er byltingin sem þarf.

  Virðum okkur, elskum og treystum! 

Góður dagur ;-) ....

Ég hlakka til þessa dags, á von á nokkrum framhaldskonum í hópnum mínum KMK (Kjörþyngd með kærleika) og svo fer dagurinn í að plana næstu daga,  þar sem ég er að byrja með ný námskeið. - 

Ég var með kynningarfund í gærkvöldi um hugleiðslu og slökun, og á því starfi sem ég er að vinna, sem felst aðallega í því að leiðsegja fólki inn að kjarna sjálfs sín,  já merkilegt nokk! .. 

Það komu nokkrar ungar konur, og ég spurði þær í restina hvort þær væru sáttar við það sem þær hefðu upplifað,  en ég fór með þær í hugleiðslu líka.  Ein svaraði að þetta væri betra en hún hefði átt von á, sem hlýtur að vera góð einkunn.  Þó að maður eigi ekki að þrífast á því sem aðrir segja, verð ég að vita hvort ég er að gera rétt fyrir aðra, hvort það það sem ég er að deila er að hitta í mark eða ekki! 

Samvera og samvinna, bæði með öðrum og sjálfum sér er lykilatriði.  Sundrung skapar vandamálin. 

Í kvöld er svo vikuleg sýning í kvikmyndaklúbbnum Deus Ex Cinema, og hlakka ég alltaf til að mæta á þau kvöld,  því að sú samvera er alltaf góð og nærandi.  Skemmtilegt og frjótt fólk - og stundum kalla ég þetta "nördaklúbbinn" minn.  Ég er sjálf hálfgerður nörd, eða kannski blanda af nörd og ljósku, en ég held reyndar að við séum það flest.  Við erum stórgáfuð á sumum sviðum en ferlega vitlaus á öðrum.  Þess vegna er samvinnan enn mikilvægari,  til að við getum unnið hvert annað upp!

Ég fékk þá flugu í hausinn í gærkvöldi þegar ég var að keyra heim frá Lausninni, að mig langaði í kall. 

Prestakall sko, helst út á landi á einhverjum sætum stað.  Ég er hrifin af sveitinni og ég er hrifin af gömlum kirkjum - og svo ELSKA ég fólk.  Ég held ég sé mjög heppin,  því það er eðlislægt.  Sumt fólk finnst mér erfitt að umgangast, fólk sem fókusar á neikvæða hluti,  það vekur upp neikvæðnina í mér og mér er það ekki hollt.  Það er því nauðsynlegt að setja slíku fólki mörk. 

Ég horfði á samtal í morgun á milli Neale Donald Walsch og Eckhart Tolle, og það er ekki annað hægt en að vera "inspired" eftir slíkt.  Þessi ótrúlega uppspretta sem við eigum öll innra með okkur, og þurfum bara að leyfa að flæða.  

Stærsta hindrun í lífinu erum við sjálf, - þegar okkur skortir trú, trú á lífið og okkur sjálf.  Það er ekkert skrítið að þessar hindranir séu fyrir hendi,  okkur er kennt að setja upp hindranir frá unga aldri og við erum heilaþvegin (óvart) að við séum ekki nóg, löt, frek, við eigum að skammast okkar o.s.frv. 

Jón Gnarr talaði um það í Kastljósi að sú breyting hefði orðið á að borgarstjórn talaði ekki illa um annað fólk.  Ég veit það breytir ekki skattaálögum og breytir ekki söltunar-eða sandmálum í borginni, en við skulum ekki vanmeta hversu mikilvægt það er að tala ekki illa um fólk,  og jafnframt mikilvægi þess að tala fallega um og við fólk. 

Margir þurfa bara að fá að heyra að þeir séu fallegir þegar þeir brosa.  Þeir þurfa ekki 20 tíma hjá sálfræðingi.  BROS ÞEIRRA þarf bara athygli. 

ATHYGLI  er lykilorð í mannlegum samskiptum.  Það veit ég þó ég hafi oft klikkað á að veita þeim sem mér þykir vænst um athygli. 

Ég verð þakklát lífinu þegar ég fer að geta iðkað allt sem ég skrifa og segi, en er vissulega á leiðinni þangað. 

Ég ætla að enda þetta á orðum sem stóðu í "subject" í tölvupósti sem ég fékk einu sinni og lyftu mínum degi ..   "You are loved"  - 

Göngum til góðs dags ;-)

 

 

 

(Iðnaðar)salt og ljós ..

Ég er eins og margir aðrir mjög hissa á stóra saltmálinu. 

Hvað er að?  Andvaraleysi, metnaðarleysi, áhugaleysi? - 

Salt sem merkt er "Industrial Salt" hefur verið notað til manneldis - og hver er skýringin? 

Eflaust vissu menn ekki betur.  

Hér er hægt að smella á grein um "edible salt"

• SEA SALT or DRY SALT ( Used for human consumption)
• CRUSHED SALT ( Used for human consumption)
• PDV SALT or SCIENTIFIC NAME- Rock Salt (Not used for human consumption)
• SALT FOR TECHNICAL & AGRICULTURAL USES (Not used for human consumption)
• INDUSTRIAL SALT (not used for human consumption)
• FREE FLOW IODISED SALT ALSO KNOWN AS TABLE SALT (Used for human consumption)

En hvað eigum við að gera?  Eigum við ekki að læra af þessu og opna augun fyrir því að það gæti verið á fleiri stöðum sem ríkir andvaraleysi, metnaðarleysi og áhugaleysi?

Ég man eftir því að hafa lent í vandræðum þegar ég var að hella upp á kaffi þar sem kaffifilterinn var búinn. Ég braut saman eldhúsrúllubréf og setti kaffi í - þá kom einn samstarfsmaður með sígarettuna í munninum og sagði; "Passaðu þig, það eru fullt af eiturefnum í eldhúsrúllubréfinu" .. 

Já, við erum enn að eitra fyrir fólki með tóbaki, enn að borða unna matvöru, ekki endilega með iðnaðarsalti,  en alls konar aukaefnum sem eru vond fyrir líkamann. Við flytjum líka inn ávexti sem eru úðaðir eru með eitri o.fl. o.fl.

Það er vandlifað, - tóbakið hefur þó það fram yfir matvöru með iðnaðarsalti að á því eru viðvaranir,  en það er mörg matvara sem hefur ekki viðvaranir.  Sumir halda því jafnframt fram að venjulegur sykur sé eitur! .. og vissulega er sumur matur eitur fyrir suma en ekki aðra.

Það er augljóst að varpa þarf ljósi á hvað við erum að innbyrða - og átta okkur á því að verið er að eitra fyrir okkur bæði leynt og ljóst - auk þess þarf auðvitað hver og einn að líta í eigin barm og vita hvernig og hvort hann er að eitra fyrir sér sjálfviljugur?  .. 

 

Stofnanir deila um salt

Vondir menn eða vondar gjörðir?

"The greatest wisdom is in simplicity. Love, respect, tolerance, sharing, gratitude, forgiveness. It's not complex or elaborate. The real knowledge is free. It's encoded in your DNA. All you need is within you. Great teachers have said that from the beginning. Find your heart, and you will find your way."

Úr speki Maya indjána. 

"Guðs ríki er innra með yður."  

Úr Biblíu kristinna manna. 

"Find your heart, and you will find your way." - 

Hér er verið að tala um að finna eða þekkja hjarta sitt og fylgja því. 

En hvað er átt við hér með orðinu hjarta? .. 

Latneska orðið core þýðir hjarta, enska orðið core þýðir kjarni.  Enska orðið courage þýðir hugrekki. 

Þegar verið er að tala um að þekkja eða finna hjarta sitt, er verið að vísa í það að komast að kjarna sínum. - Hinum innra manni.  

Það þarf líka hugrekki til að fylgja hjarta sínu en fylgja ekki bara þeim sem á undan ganga.  Þegar við fylgjum hjartanu er auðvitað meiri hætta á árekstrum,  og jafnvel vonbrigðum,  en við lifum þá í heiðarleika við okkur sjálf. 

Það flókna við þetta allt saman er spurningin: "Hver er ég?" -

Hver er ég eftir að búið er að strippa af mér það sem búið er að innprenta mér frá æsku - hver er ég án titla, menntunar,  atvinnu, fjölskyldu .. eða alls sem dags daglega skilgreinir mig? 

Er ég vond/ur eða góð/ur? ... 

Ég trúi þvi að allir menn séu góðir í kjarna sínum,  en öllum mönnum sé hægt að spilla sé rétt aðferðafræði notuð.  

Það er þess vegna sem við þurfum stundum að fara varlega í að stimpla fólk gott eða vont.  Jú, gjörðir þeirra eru vondar eða góðar, - það er oft ekki erfitt að sjá það,  en er fólkið vont, vitlaust, illa upplýst -  illa upp alið, eða bara illa innrætt?  Úr hvaða menningarheimi kemur það?

Samskipti geta verið vond og gjörðir vondar, - en er fólk í hjarta sínu/kjarna sínum vont? 

Ef að fólk á að fylgja hjarta sínu, verður það að þekkja hjarta sitt,  annars er fólk að fylgja hugmyndum eða kenningum annars fólks og/eða hópa fólks. 

"Faðir fyrirgef þeim því þau vita ekki hvað þau gjöra" eru þekkt orð Jesú Krists á krossinum.  

Fólkið átti skilið fyrirgefningu vegna fáfræði sinnar.  

Fordómar eru fáfræði. 

Stundum er tal að um að hægt sé að meta þroska mannsins eftir hversu auðvelt hann eigi með að setja sig í spor annarra.  

Getum við gengið án dómhörku um þennan heim og farið alveg í hinn endann sýnt náunganum samhygð?  Líka þeim sem gera ljóta hluti? 

Myndin "Dead man walking"  tekur á þessu þar sem nunna gerist trúnaðarvinkona manns á dauðadeild.  Það voru ekki allir sáttir við að hún skyldi sinna þessum manni, eftir óhugnanleg voðaverk hans.  En þessi saga sýnir inn í líf og inn í hjarta þessa manns sem var, eftir allt, bara týndur sjálfum sér.

 

Ef að allir menn horfðu inn á við,  finndu kjarna sinn - kjarna sem væri góður? - væri þá von á að heimurinn yrði betri? 

Ég trúi því. 

"Elska skaltu náunga þinn eins og sjálfan þig" ... 

 

(Matar)dagbók föstudag 13. janúar og lífið sortérað ..

Ég hef verið of mikið á Facebook, og kannski er það sem kallað er "understatement" - svo nú þarf ég að vakna til meðvitundar um það og fara að gera meira uppbyggilegt. 

Net-working is Non-working sagði Brian Tracy á ráðstefnunni í haust!

Ég tók mig til og sortéraði aðeins í fataskápnum í gær og í skúffum og öðrum hirslum. Græddi helling í ferðasjóðinn minn, en ég tek alla mynt og set í bauk.  Stefni svo á ferðalag þegar nægilega hátt innlegg er komið í bankann. 

Ég fékk fréttir í morgun af litlum dreng sem er að berjast fyrir lífi sínu og heilsu, og það kippir manni alltaf niðrá jörðina, - hver eru hin RAUNVERULEGU gildi og hvað það er sem skiptir máli. 

Rifrildi t.d. út af hverju einhver setti ekki einhvern hlut á þennan stað eða hinn, eða sagði hitt eða þetta verða svo ómerkileg.  Áhyggjur af peningum verða líka ómerkilegar.  Auðvitað verða svona mataræðispælingar líka ómerkilegar,  en þær eru hluti af mínum tilfinningum - þ.e.a.s. ég er að sleppa að borða í stað þess að lifa mínar tilfinningar eða eins og sagt er "You need to feel your feelings but not eat them" .. 

Dagurinn var að vísu mjög tilfinningaþrunginn, því ég fór að heimsækja mömmu á Droplaugarstaði, og hún fjarlægist meira og meira.  Blikið að hverfa úr augunum.  Þegar ég mætti á svæðið sat hún steinsofandi í einum sófanum í dagstofunni.  Ég náði að vekja hana, en hún hélst varla vakandi. Svo kom Stefán Helgi óperusöngvari sem kemur reglulega og syngur gamlar dægurperlur.  Þar sem ég sat við hlið mömmu, sem svaf mestan tímann og rumskaði á milli og brosti til mín - fóru tárin að streyma undir söng Stefáns;  Blátt lítið blóm eitt er ... Mamma ætlar að sofna... ég þurfti að bíta á jaxlinn og hreyfa tærnar (að hreyfa tærnar er trix sem einn prestur kenndi mér, þegar mikið liggur við að missa sig ekki!) ... 

Átti annars ágætan föstudag 13. en matardagbókin er eftirfarandi: 

8:00 hafragrautur m/valhnetum og rjómaslettu - vatn (s)

10:00  kaffibolli  (l)

12:00  Lífræn jógúrt m/kókos  (s) kaffibolli (l)

15:00  tebolli, stórt epli  (s/l)

17:30  1/8 úr hafraköku, 2 x kornbrauð m/hummus  (s) 2 x bollar kaffi (l)

20:00  1 diskur brún grjón m/sólskinssósu, vatn  (s) 

22:00  möndlur, valhnetur og vínber 

Enn sé ég að grænmetið vantar og hádegismatur var frekar rýr,  var dugleg í vatninu og jurtateið var mjög gott. 

Stefni á að vera dugleg í grænmetinu í dag. 

Hægt er að skoða fyrri daga; 

Hér má sjá matardagbók 10. janúar

Hér má sjá matardagbók 11. janúar

Hér má sjá matardagbók 12. janúar 

Lifum heil og í heiðarleika

"Success is not the key to happiness. Happiness is the key to success. If you love what you are doing, you will be successful."
- Albert Schweitzer